Appelschnitzeln
Caspar Lahme, Vortrag: Käthe Pingel
Josef gonk bey Summers in un öit. Im Heärbest soh'e, wie sick Mutter Söffken mit deäm Appeldruigen plogere. Oanmool wuren se nit druige genaig, dann aber wuren se verbrannt.
"Tante, wann de weßt, well ick dey doa Appeln wuohl druigen," sagte Josef. "Ick neähme se mier noh der Fabrik, im Kittelhöise is et löiter feyne warme, do söllt doa Appeln fixe gutt weeren."
"Josef, wann de dät fär mick daien wößt," fröggere sick Summers Söffken." Ick well et dai aik laihnen. Döi krist ne ördentlicken Daol Appelschnitzel mier. Düse hey, doa schmeckt affsunderlek gut, un wann se schoine druige sind, kannste se bis Christdag verwahren."
Gesagt – gedohn. Josef nahm deän Pünsel Appelschnitzel mier noh der Papierfabrik, lat se feyne druigen, un noh oaner Weäke lieberte se wier bey Summers af. Se wuren ördentlick tesammen gohn, sai dät doa Pünsel ment nai half full wur.
"Jä suehr do, do sind ge meyne Appelschnitzeln, un böi feyne druige se wuren sind. Josef, do danke ick dey abber ganz wahne fär," sagte Summers Mutter und proboarte saiforts, off de Appelschnitzeln aik gut gerohen wuren. "Jau Junge dät heäste gut macht, noa, bat sind dey doa gut gerohen. Ick soahe, döi heäst dey deynen Doal all nuohmen. Dät is recht sai, dät harren vey ge sai afmacht. Ick huope, se schmecket dey."
"Abber ick häbbe doch nai kennen inzegen Appelschnitzel nuohmen, Tante, ganz gewiss nit", sagte Josef un wußte gar nit böi eähme geschah.
"Vertell mey nix, Josef, sai könnt doa Appeln nit tesammengohn, , un nöi is et gutt," domier dräggere eät sick ümme un lat Josef stohn.
Deäme wur ördentleck de Paotersillege verhagelt. Aber bat woll'e maken? Bedrüppelt gäng'e noh Höise. Doch Appelschnitzeln heäte seyn Leäbedag nit mehr fär Summers druiget.
|