Moren vä ve Roggen mäggen Caspar Lahme, Idee: F. Bäddeker
“Dät Barometer steyget. Mooren sall et wuol gut Weer gieben. Ik gloibe, vey könnt usen Braitroggen mäggen, Lena.”
"Wann de moanst, hoa wür all reype, dann we fey dät dain. Ik kuoke us vanobend nai ne gurre Erftensoppe mit ein ördentleken Stücke van der Heese. Wann de Blagen dann öit der Schaile kummet, könnt se se upwärmen un mier in't Feld brengen. Nöi lot us abber oas in Rugge usen Kaffe drinken. Un dann kannst döi dey deyne Brokken fär't Mäggen proothaalen."
"Jau Lena, sai könn ve't maken. Ik mot nai de Soasse dengeln; wann ik ment wüßte, bo dät Böltken un deän Haamer wür." "Jau, jau, use Vatten saggte löiter "Et Hennelegen is et Wierkreygen". Dät kann me bey dey aik seggen. Denk abber aik an de Schmachtharke. Wann ik mik recht entsinne, fehleren do et leßte Johr en paar Teähne."
"Sie tefreen. Ik häbbe all de Soale fär de Richtbökke un de Hoie van deäm Straih uppem Balken bungen. Dann könn vey feyne Rundrichten maken. Un wann' t aik Reenen gieben Böll, mit deän Hoien wässet us de Roggen sai fixe nit öit. "
Am anderen Muorgen tohn Lena un Hännes in't Feld, un bo de Dogge afluchtet wur, fäng Hännes an te mäggen. Af un tai mocht'e seyne Soasse wetten. Dann nahm'e deän Wettstoan öit'em Schlucker, deän Lena mit'en Bitzken Essegwater fullt har, wettere seyne Soasse, un dann gong' et naimool sai gut.
Lena harr sik de Sackscheärte värbungen un nahm mit der Heepe öit. Dobey schmat'et de Disseln an de Seyte und lagte ümmer saiviel Roggen uppen Haipen, därret ne gurre Garbe gaffte.
Sai vergong Stunne up Stunne. Bo de Blagen middages mit deäm Eäten kamen, harren se all dät halbe Stücke af. Noh der Middagespaise päcken alle feste an. De Blagen sochten de Disseln tehaipe un botten en Füerken. Lena un Hännes bungen de Garben, bo se mit deäm Mäggen ferreg wuren. Un dann wur richtet.
Giegen Obend stonten de Richten in oaner Reyge, dät me dranröit schoaten konn. Un alle wuren fraih, dät dät Weer sai hallen harr un dät se deän Roggen druige in de Richten kriegen harren.
De Blagen wuren moihe un streckeren alle Voare van sik. Do blav deän Ellern nix anderes übreg, se mochten dät Stoppel alloane afharken. Lena päss up, dät nix liggen blav un ment jai nix verkam. Un dät dät Land aik ördentlek öitsoh. Me woll sik nix nohseggen loten.
|